მიხო (Mix’O)

ხილიანები

მეორე დღეა ისე ცხელა, რომ ძლივს ვსუნთქავ. საღამოს ოთახის ფანჯარას ვერ ვაღებ იმიტომ, რომ კოღოები შემოდიან – ვერ ვიტან კოღოებს. ადრე არ იყვნენ აქ კოღოები, ეხლა გაჩნდნენ მხოლოდ.

გარეთ გასვლაც დიდად არ მინდა. რა უნდა გავაკეთო ამ სიცხეში? თან მაღაზიის ვალიც მაქვს და ჩუმად უნდა ჩავიარო, რომ გამყიდველმა არ დამინახოს. არადა რამდენი ხანია მაქვს ეგ ვალი? 2 წელი მაინც იქნება. მახსოვს ლიმონათზე 15 თეთრი რომ დამაკლდა. იმის მერე რამდენჯერ მქონია 15 თეთრი და არასდორს არ გამხსენებია ჩემი ვალი. მარტო ეხლა გამახსენდა.

გუშინ დედაჩემს წნევა ქონდა. არ მინდოდა ენერვიულა, მაგრამ რა ვქნა აღარ მახოსვდა რომ მესამე სართულზე არ უნდა ავიდე. მანდამაინც იქ მეწყება გალუცინაციები. მე არ ვთვლი რომ ეგ გალუცინაციაა. არ შეიძლება რომ ვარსკვლავები დღისითაც იყვნენ ცაზე? თან მაგარი ლამაზი ვარკსვლავებია არა? – წითელი, უფორმო. საერთოდ ფორმა რასაც აქვს, მგონი ყველაფერი ტაბუდადებულია. ვერ შეცვლი რა. მიიღო ეგ ფორმა და მორჩა. თუ დაადეფორმირებ, მისია შეეცვლება. აი წყალი არის მაგარი. რა ფორმასაც გინდა იმას მიაცემიებ. მაგარი თავისუფალი ტიპია. მეც მაქვს ფორმა – ცუდია.

ხშირად ვდავობდით საავადმყოფოში. ერთი მასტი იყო, თემო თუ რაღაც ერქვა. სულ გვემუქრებოდა: თქვენგან განსხვავებით მე შემძლია აქიდან ისე გავიპარო, რომ ვერავინ შეატყოსო. დეფორმირებას გავუკეთებ საკუთარ თავს და უნიტაზით გავიპარებიო. უცნაურია არა? როგორ უნდა გაიპარო უნიტაზით. მაგრამ ერთ დილას აღარ დაგვხვდა თემო. ექთანმა და ექიმმა გვითხრეს უნიტაზით გაიპარა ღამეო. ყოჩაღ თემო!!
საავადმყოფოს რაც შეეხება, არ იყო ცუდი. ბევრი ჩემი ძმაკაცი დარჩა იქ. მეც იქ უნდა ვყოფილიყავი. ვიცი რომ დედაჩემმა ჩააწყო ჩემი სახლში დაბრუნება. სულ მეუბნებოდა ბავშვობაში – შენ თე გვერდით არ მეყოლე, დიდ ხანს ვერ ვიცოცხლებო.

ეხლა უფრო მეცოდება. ყოველ ღამე ჩემს გვერდით წევს, მაგრამ არ ძინავს. რომ დაეძინოს შეიძლება ჩუმად ეზოში გავიპარო და ჩემს ნაბოზვარ მეზობელს ფანჯარა ჩავუტეხო. ერთხელ და ორჯერ კი არ გამიკეთებია ასე.
ნაბოზვარი პიროვნებაა ჩემი მეზობელი. ადრე, ვიცი რომ ბევრი ფული ქონდა. ეხლა მარტო ღიპი და ულვაშები შერჩა. ხო, კიდევ ძველი ვოლგა ყავს, ძლივს რომ დადის ისეთი. ბავშვობაში მახსოვს ჩამოივლიდა და ეზოს ბიჭებს ყველას თითო თითო დამპალ კამფეტს დაგვირიგებდა. მერე ყბაზე მავლებდა ხელს, მაჯანჟღარებდა და ვაი ვაი ვაი-ს ამბობდა, თან დიდი პათოსით, გეგონება რამეს წარმოადგენდა. მარტო ერთხელ გვაქეიფა ბიჭები სახინკლეში – ზაფხულში, ცოლ-შვილი როცა დასასვენებლად ყავდა გაშვებული, საღამოს ვიღაც ქალი მოიყვანა. ვერც ვერაფერს გავიგებდით, იმ ქალს რომ ტიტველს ეზოში არ ერბინა. მეორე დღეს ტყავის ბურთი გვაჩუქა და მერე ხინკალზე დაგვპატიჟა.

სანამ ცოლი მოუკვდებოდა სულ კარგ რაღაცეებს გვჩუქნიდა და არც ყბაზე მისვამდა ხელებს. როგორც კი მეუღლე დაეღუპა, ეგრევე ისეთივე ნაბოზვარი გახდა, როგორიც ადრე იყო. მოკლედ აი ისეთი ტიპია, ლისის ტბაზე მსუქანი კაცები რომ ადიან და საზამთროებს რომ ჭამენ პირდაპირ სანაპიროზე.

ისე მაგარი იყო ადრე. მეზობელ ბიჭებთან ერთად ყოველდღე ქუჩაში ვიდექი და ემოციებისგან ვიცლებოდი. მერე მივიდიოდით გვერდზე ქუჩაზე. იქ ძმაკაცს ვიღაც გოგო უყვარდა. დიდი არაფერი გოგო იყო, პროსტა მაგარი ტუჩები ქონდა. ჩელენტანოებს გვასმენიებდა ფანჯრიდან. თან ვითომ არ იცოდა რომ ჩვენ ქვევით ვიდექით და სიმღერას ხმას აყოლებდა. ისე რა გვინდოდა იქ რომ ვიდექით. მაინც არ მოწონდა იმ გოგოს ჩემი ძმაკაცი. უბრალოდ თვითგამოხატვა იყო მაგარი.
აღარ დამრჩა აქ ძმაკაცები, ზოგი მოკვდა, ზოგმა თავი მოიკლა, ზოგმა გაყიდა ბინა და სხვაგან გადავიდა. ერთი ორი ძველი მეგობარი დამრჩა. ისინიც დიდად არ მეძმაკაცებიან. ადრეც ეგეთი როჟები იყვენენ. სიგარეტს არ დაგიტოვებდნენ თუ არ იცოდნენ რომ ხვალ მთელ ღერს არ აჩუქებდი.
იმ დღეს აივანზე გამოვედი (მეორე სართულზე ვცხოვრობ). დამინახეს, მაგრად გაეცინათ და გვერდზე გავიდნენ. რა ვუყო. არ მემეგობრებიან და ნუ მემეგობრებიან. ისე მაგრად მიტყდება საღამოს ქუჩიდან სიცილის ხმა გამოდის და მე რომ ტელევიზორს ვუყურებ ამ სიცხეში. არადა ფანჯარაც ვერ გამიღია ამ კოღოების ხელში. ვზივარ და ვუყურებ ტელევიზორს. უაზრო გადაცემებია სულ. თან ფეხბურთებს აღარ იჭერს. იმ დღეს ავედი სახურავზე, ანტენას ვასწორებდი და ისევ დავინახე წითელი ვარსკვლავები. მაგარი იყო, ძაან მაგარი. წარმოიდგინე რომ მარტო რჩები, ხელებს მაღლა წევ და ყველაფერი ქრება გარშემო.

მანამდე ხარ ასე, სანამ ქალის კივილი არ გაფხიზლებს. ეს ქალი დედაჩემია. კარგი ქალია დედაჩემი ხელს რომ არ მიშლიდეს ცხოვრებაში. არაუშავს, რა ქნას, მეტი არავინ არ დარჩა ამქვეყნად. აი როცა ჩემს წამალზე მიდის, მაშინ მაქვს თავისუფლება, მესამე სართულზეც ავდივარ და ნაბოზვარ მეზობელსაც ვუტეხავ ფანჯარას. ერთხელ ლოგინზე დამაბა დედაჩემმა და დაიძინა. ცოდოა, ეტობა მაგრად ეძინებოდა, თორემ ასე არ გამიკეთებდა.

სამსახური მინდა რა. დედაჩემი შემპირდა რომ მოვრჩები თუ ბევრ წამალს დავლევ და მერე შემეძლება მუშაობა. ისე ადრე მიმუშავია კიდეც. რაღაც ქარხანასავით იყო მახსოვს. ბოთლებს ეტიკეტებს ვაკრავდი. კიდევ 3 გოგო იყო იქ. მაგარი სტერვები. ერთმანეთს რაღაცეებს ეჩურჩულებოდნენ და ჩემსკენ იხედებოდნენ. მერე ყავას იდუღებდნენ და ერთსაც არ მთავაზობდენენ. არც გამარჯობას მეუბნებოდნენ, არც ნახვამდისს. მომბეზრდა მაგრად. შევედი დირექტორთან და ვუთხარი. აღარ მინდა-თქო ასეთი სამსახური.

წამლის დალევის დროა. დავლევ და აი ნახავთ თუ არ მოვრჩები. დედა მეუბნება რომ მორჩები მესამე სართულზეც შეგეძლება გასეირნებაო, მაგრამ ვარსკვლავებს ვეღარ დაინახავო. რაღა აზრი აქვს მაშინ მესამე სართულს? მომენატრება წითელი ვარსკვლავები. მაგრები არიან – უფორმოები.

***

გალექსილი 5 დღე

ეს ხუთი დღეა
ან მეტიც იქნების,
მაგრად მეზარება
წაკითხვა წიგნების.
მაგრად მეზარება,
გამოცდის ბარება
და აღარ მინდა
მანქანის ტარება.

***

იცი მე მართლწერა პრინციპში მკიდია,
რადგან ეს დოგმაა და თანაც დიდია,
მეჩხუბოს თუ უნდა კამათი ვინმეს,
მაგრამ “რადგანის” წინ არ დავსვამ მძიმეს.

***

რუსი აфტორისგან: xaoc47 (თარგმანი )
მიჰყევით კაფკას ან თუნდაც ლენინს,
მიჰყევით ჰიტლერს აიღებთ ბერლინს,
მიჰყევით მარქსს ან და მიჰყევით შუმანს,
ან კიდევ ვესპუჩის გამების შტურმანს.
მიჰყევით ველასკესს, თუ გინდათ მონეს,
გაყევით შვარცნეგერს ანდა სტალონეს.
მე ნუგამომყვებით, გაჰყევით გოიას,
გთხოვთ ნუ გააღრმავებთ ჩემს პარანოიას.

mikho, maisi-2004

***

ნაშები პლიაჟები და ვიზაჟები

კენჭები მორე პეიზაჟები

საღამოს მარტინი ან თუნდაც ლუდი

მე მევასება ეს attitude-ი.

***
უაზრო ლექსი

ღამემ შეცვალა დღე,
და დაგვემალა მზე,
ამოანათა მთვარემ,
შენც დაიძინე ბარემ.
ძილი ნებისა ბეიბი,
კარგად დაიგე ლეიბი,
შენა ხარ ჩემი მალიში,
თავქვეშ დაიდე ბალიში.
მერე შენ დაგეძინება,
კარგი სიზმრებიც იქნება,
დაგესიზმრება ქალაქი,
სევილიელი დალაქით.
გაგეღვიძება ხვალე,
და ჩემთან მოდი მალე,
თორემ დაგასწრებს სხვა,
უკან მოგრჩება ზღვა.
მე სულ არ მიყვარს კექსი,
არის უაზრო ლექსი,
მარტო სიტყვების თამაში,
დამეთანხმებით ამაში.


მე მივდიოდი ქუჩაში,
დეგინახე და დევეცი,
შენ არც შემხედე – ეეეეე ცუდია,
წაი შენი დედა შევეცი.

აღარ მახსოვს როდის დავწერე

– მომეცი!!!
– არა
– რატომ, რა იყო?!
– მომბეზრდა!
– კარგი რა, ერთხელაც მომეცი და თავს დაგანებებ.
– არა მეთქი, ტყუილად ნუ მთხოვ.
– მაწყენინებ, ერთხელაც მომეცი და ხმას აღარ ამოვიღებ.
– შენ მარტო მაშინ გახსენდები, როცა მოგინდება რომ მოგცე, დანარჩენი დრო არ
გახსოვარ.
– რატომ, იმ დღეს ხომ გიყიდე მსხალი?
– იმიტომ რომ იცოდი დღეს უნდა მომეცა.
– გთხოოოოოვ, ერთხელაც მომეცი და მორჩა, მეტი აღარ მოგთხოვ არასოდეს.
– არა!!!!
– ერთადერთხელ მომეცი და ამიერიდან გპირდები, კარგად მოვიქცევი. მართლა
გპირდები!!! გთხოვ მომეცი.
– ხო კარგი, ჯანდაბას, რომელი შემოვხაზო?
p.s. “გაუმარჯოს იმ პირებს, ვინც ჩვენ მოტყვნას გვიპირებს!!!”

 

ტეგები: , , ,


%d bloggers like this: