შენ დღეს ჩემი მესიჯი მიიღე ფეისბუქში. ჩვენ შეყვარებულები ვიყავით. დიდი ხნის წინ. მაგხელა შვილი გყავს ეხლა. არც კი ვიცოდი როგორ უნდა გამეცანი, მომეხიბლე. რაღაცეებს ვლუღლუღები, ენას ვაწკლაპუნებდი, ვბლუყუნობდი. მერე გავთამამდი , შენც სხვათა შორის. ქუჩაზე გადასვლა მიხაროდა, მიზეზი მეძლეოდა ხელი ჩამეკიდა შენთვის.

პირველად რომ გაკოცე მეშინოდა არ გაგეგო რომ ზასაობა არ ვიცოდი. “მაგ…ნას” პაჭკა რომ დავაძრე პირველად , ჩუმ-ჩუმად გაკვირდებოდი, აბა თუ ვარ მაგის თვალში მაგარი როჟა მეთქი. “კუკუ-რუკუ”, იყო ასეთი ვაფლი თუ რაღაც ჯანდაბა, შენს პატარა დებს ვყიდულობდი მოკავშირეები რომ მეშოვა. მათაც ვუყვარდით.

ტრანსპორტი და მეტრო არ მუშაობდა. გვიანობამდე თუ დავრჩებოდი სტუმრად , მამაშენს მივყავდი სახლში მანქანით, მეც ჭარხალივით გაწითლებული მთელი გზა სარგადაყლაპულივით ვიჯექი. ის კი მახსოვს, როგორ მათვალიერებდა ჩუმი ღიმილით.

ტელეფონზე ლაპარაკში ღამეებს ვათენებდით, ბოლოს არ ვკიდებდით ყურმილს ისე ვიძინებით. ერთმანეთის სუნთქვა გვესმოდა. ალბათ წარმოვიდგენდით ორივე რომ ერთად გვეძინა. მე სიზმარშიც გხედავდი. აი ცხადში რომ ვნახე შენი შიშველი სხეული და თანაც ძალიან ახლოდან, თვალს დამიბნელდა.

მას მერე ბევრმა წყალმა გაიარა, ალბათ თოთხმეტი, თხუთმეტი წელიწადია არ მინახიხარ, არც კი ვიცოდი როგორ გამოიყურები. დღეს შემთხვევით ფეისბუქსი წავაწყდი შენს ანკეტას. მგონი სულ არ შეცვლილხარ. ოჯახი გაქვს, შვილები გყავს. ხზ რატომ, გადავწყვიტე მომეწერა. უბრალოდ მოგწერე, თამრო , როგორ ხარ?

შენ ჯერ თვალებს არ დაუჯერე, მერე ყურებს , ჩემი სახელი და გვარი რომ რომ გიკარნახა. წასასვლელად გამზადებული ისევ სკამში ჩაებერტყე, ტუჩზე მწარედ იკბინე და თითები თმაში შეაცურე. ვერ შენიშნე ჩანთა როგორ ჩამოცურდა სკამის საზურგეზე. სწრაფად გადახედე ჩემს პროფაილს, მეასედ გადაიკითხე ჩემი მონაწერი. უაზროდ სწრაფად გაირბინეს გონებაში კადრებმა, ჩემთან ერთად გატარებული თინეიჯერული დღეები ნათლად დაინახე, ტანში უცნაურმა ჟრუანტელმა დაგიარა, მგონი ცრემლიც კი გადმოგვარდა.

ორი წლის წინ დანებებული სიგარეტი ხელში აიღე, ერთ ნაპასში ჩაკალი. დიდხანს იფიქრე რა მოგეწერა. გინდოდა ბევრი რამ გაგეხსენებინა , აუ რა მაგრი იყო და რა სულელები ვიყავით, რა საყვარლები. ყველაფრის დაწერა და თქმა ერთად მოგინდა, ბევრჯერ აკრიფე ტექსტი , შეგრცხვა და ყველა წაშალე. მერე მრისხანე სახე მიიღე , დიდი შრიფტი მოამზადე , უცებ აკრიფე, გამოაგზავნე და ლეპტოპი მოისროლე.

მეც გამიკვირდა პასუხი რომ მივიღე და თანაც მალე. უცნაური გრძნობით გაჟღენთილმა კანკალით გავხსენი შეტყობინება:

“დებილი ხომ არ ხარ?”

G [4:26 PM]:
damtanja!!!!!

KM [4:29 PM]:
ra mindao

KM[4:30 PM]:
deda mindao?

G [4:30 PM]:
rdze damaklo dedamo

KM [4:30 PM]:
H’a!

G[4:31 PM]:
))))

G [4:31 PM]:
achareli var meo

G [4:31 PM]:
)))))))

KM [4:31 PM]:
interesting.

G [4:31 PM]:
reebs blukunebda unda gesmina, tan ro icoda ak rekavda cdilobda magalfardovnad emetkvela da reebs roshavda……..

KM [4:32 PM]:
:  )

G [4:32 PM]:
“tumca chven ki gvanaxa gasuli clebis praktikidan gamomdinare sachiroebebis shefasabisdagamo tvalneteli iko ro azomviti samushaoebi gagvecia, da exla ro marketinguli kvlevis experti chavsva proektshi?”

G [4:33 PM]:
ogond ak kitxva ismis bolo sitkvis daboloebashi – “proektshi’ “?

G [4:34 PM]:
memgoni moceuli konda.

Nikusha: ‎21

Nikusha: u?

Viviena: ‎19 au kacurad makachave raa an buff plz

Nikusha: chemi buffi araa dzmi klanisaa

Nikusha: party

Viviena: ok soe mome ra tu gaq

Nikusha: ‎3 cali mak aige erti

Nikusha: dragonze gakachav?

Viviena: xo ra

Nikusha: trades rato ar miketeb?

Viviena: damigde da avigeb

Nikusha: aha

Nikusha: soskebi gaak?

Viviena: ok wamo

Viviena: ki ki dzma maq

Nikusha: pantera ik gamoushvi

Nikusha: ar daxarjo

Viviena: ok

Nikusha: antarasran camo ik bevrs yrian

Viviena: midi jer shen shedi

Nikusha: vaax vaax naxe amas mozdeven!

Nikusha: ramdenni arian tooooo

Viviena: moica davstuno

Nikusha: dacvebi kavs! rasshvebi too

Viviena: au dambrides bliad midi res ra

Nikusha: moica gaval da moval

Nikusha: vaaax! es sheni sls me avige?

Nikusha: mogcem moica gavedi movishoro

Nikusha: vaaax PK bliadz

Nikusha: ae gaaajvi raaa

Nikusha: sawyalo .i.

Nikusha: ‎@Viviena momkla mara ar damidropavs

Viviena: shen dedas venacvale pezpredelo PK

Nikusha: she genacvaleo miijvi xo?

Viviena: klaviaturshikia vigacaa me magis

Nikusha: camo camo ar gagvacocxlebs es genacvale

Viviena: midi to village

Nikusha: ha sad xar?

Nikusha: teleporttan modi

კომენტარი რადიო ”თავისუფლების” ვებ-გვერდიდან, ”წითელი ზონის” ბლოგზე

ავტორი: არაპენი საიდან გვწერთ: თბილისი
26.11.2011 12:30

ჩემი ახალი აბსრუდ-მინიატურა : ) ვუძღვნი მანქის, რომელსაც დღეს დაბადების დღე აქვს. I love you baby <3.

სკვერში, სკამზე მჯდარ ახალგაზრდას ორი ტიპი მიუახლოვდა, ჯერ მის შორიახლოს იტრალეს, შემდეგ კი ყოყმან-ყოყმანით მიუახლოვდნენ: “შენ ხარ ობივანი?” კითხა ერთ-ერთმა და მის სახესთან დაიხარა. ობივანი არადამიანური სისწრაფით წამოიჭრა და ცნობისმოყვარე ახალგაზრდას ძლიერად ჰკრა ხელი.
“სახეზე არ შემომხედო, თორე აქვე აგკუწავ შე კრეტინო!”
“ბოდიში ბატონო ობივან. ჩვენ იმ საქმეზე ვართ თქვენ რომ დაგვირეკეთ.”
“სურათი გაქვთ?”
“აგერ.” მიწიდან ახლადწამომდგარმა ახალგაზრდამ ჯიბიდან ფოტო ამოიღო და მიაწოდა. “მე ჯორჯო ვარ.”
“არ მაინტერესებს!” მკაცრად მიუგო ობივანმა და ჯორჯოს გამოწვდილ ხელს ზედაც არ შეხედა.
“სად ცხოვრობს, რას საქმიანობს?”
“მუხიანელია, რეპერია. ნუ რეპერი რა ახლა, ჩვენს პონტში ვერ ქაჩავს, მარა თავისი ფანბეიზი ყავს. ჰოდა, უნდა დააგდო მოკლედ და ისტორიაში შეხვალ, როგორც პირველი რეპ განგსტერული გარჩევის მონაწილე” თვითკმაყოფილებით აღნიშნა მეორე ახალგაზრდამ, რომელიც ჯორჯო არ იყო.
“Yo! ეს არის ჯორჯო,
მე არ მინდა შენი მოჯო,
არ გიშველის აღარც ვუდუ,
არც ალაჰი და არც ბუდა,
შენს წასაყვანად,
ობივანი მოვიდა,
ჩვენი ძმა!”
“საღოლ ჩემი დედას შევეცი.” – აღფრთოვანდა არაჯორჯო და მეგობარს მუშტი გაუწოდა მისარტყმელად.
“და ის თქვენზე უფრო ყლე რეპერია?”
“კაროჩე, რო დააგდებ, ზედ აი ეს ტექსტი უნდა დაადო რა. მაილი ან ადნაკლასნიკი თუ გაქვს მომეცი და ტექსტს იქ გამოგიგზავნი, ამობეჭდე და დაადე რა.”
“are you fucking kidding me, right now?” – ობივანს ასეთი ჩვევა ქონდა, დრამატიზმის გამოსახატად ხშირად ხმარობდა ინგლისურ ფრაზებს, ეს ძირითადად ამერიკული TV შოუების გავლენა იყო, ემოციების გამოხატვა ავთენტურად მხოლოდ ასეთი გზით შეეძლო.
“ბოდიში, მაგრამ ინგლისური არ ვიცით ჩვენ.”
“კაი… დაიკიდე. თანხა?”
“რაც შეეხება თანხას… იცით, ჩვენ ბევრის საშუალება არ გვაქვს და იქნება მოვილაპარაკოთ რამენაირად. ტარიფები არ გაქვთ?”
აუტანელი სურვილი, რომელიც ამ ორი სირის ადგილზე მოკვლას გულისხმობდა, 10-მდე დათვლით გადალახა და დამშვიდებულმა მიუგო.
“რამდენი გიღირთ მაგ ადამიანის სიკვდილი, 20? 15? ნუ მინიმუმ 10.”
“ლარი?”
“ნუ იყოს ლარი.”
გახარებულმა არაჯორჯომ 10 ლარიანი ამოიღო ჯიბიდან და ობივანს გაბადრული სახით მიაწოდა.
“ბიჭო! მეკაიფებით თუ შიგ გაქვთ?”
შემცბარმა რეპერებმა ერთი ნაბიჯით უკან დაიხიეს.
“შიგ გაქვთ! Fuck… 10 ათასი მინდა.”
“მაგდენი არ გვაქვს.”
“რამდენი გაქვთ?”
“250 ლარი შეგვიძლია ახლა მოგცეთ დანარჩენი ნაწილ-ნაწილ.”
“განვადებით მოვკლა ანუ?”
“პლიუს სიმღერას ჩავწერთ თქვენზე, ჩვენს ახალ ალბომში.”
განრისხებულმა ობივანმა, რომელსაც საკუთარი პროფესიონალიზმი არ აძლევდა უფლებას ემოციები ხმამაღლა გამოეხატა, უკანა ჯიბისკენ წაიღო ხელი და ნელი, ნარნარი მოძრაობით იარაღი ამოიღო.
“ახლა აქედან გააჯვით, დროზე!” მსწრაფლ შემოტრიალდა და სკვერის შუაგულისკენ დაიწყო სვლა.
“შენთვითონ არ დაგვირეკე ბიჭო?” მოაძახა ჯორჯომ. “შენ არ იცი ვის გადაეკიდე, ვიპოვით ვინმე პროფესიონალს და შენც ზედ დაგაკლავს იმას.”
ობივანმა ღრმად ჩაისუნთქა, ჰოლივუდური ბრუნვით შემოტრიალდა რეპერებისკენ, იარაღი გადატენა და დაუმიზნა. განგსტერებმა ანაზდად მოკურცხლეს.
რამდენიმე დღის წინ ობივანი ერთ-ერთ ბარში იჯდა, სადაც მის უკან მაგიდაზე ეს ორი ტიპი დაჯდა. დიდი ხნის ლაყბობის შემდეგ მისი ყურადღება ერთი ფრაზით მიიქციეს: “რა გახდა ერთი კილერი, რო ეს დედამოტყნული საბოლოოდ დავაგდოთ?” ამის შემდეგ მთელი საღამო ისმენდა მათ საუბარს, ბოლოს ერთ-ერთმა ვიღაცას თავისი ნომერი ჩააწერინა, ობივანმაც დრო იხელთა, ნომერი თვითონაც ჩაიწერა და იმავე საღამოს დაფარული ნომრიდან დაურეკა პოტენციურ კლიენტს.

მოლაპარაკება რომ ნორმალურად წასულიყო, ეს, ობივანის პირველი საქმე იქნებოდა. ის 14 წლიდან ოცნებობდა პროფესიონალ კილერობაზე, მაშინ მამამის მიადგა და სთხოვა, რომელიმე ნაცნობი კილერისთვის შეგირდად მიებარებინა, მამა შეჰპირდა, რომ ამას აუცილებლად გააკეთებდა, მაგრამ პირობა არ შეასრულა.
“ამდენი წლის ლოდინი და ვიღაც ყლეებს გადავეყარე.” ამ ფიქრებში იყო ობივანი, როდესაც ბაღის მეორე მხირდან ვიღაც მამაკაცის ღრიალი მოესმა. ნელი ნაბიჯებით გაუყვა მისკენ მიმავალ ბილიკს და მოსასმენად კარგ მანძილზე როდესაც მიუახლოვდა იქ გაჩერდა.

“დედას მოვუტყნავ ბიჭო! მე არ ვიყო…” და აქ საკმაოდ ცნობილი პოლიტიკოსის გვარი და სახელი გაისმა, “თუ მაგ ნაბოზარს ნაწლავები არ ვაყრევინო. მაგან ნახოს პროსტა. მიეცი ჩემი ნომერი და დამირეკოს და ბოდიში მომიხადოს, თორე დედას მოვუტყნავ იცოდე… ხო, ეს ნომერი 899…” და აქ გაისმა მისი ნომერი. ობივანმა კიდევ ერთხელ იხელთა დრო და ცნობილი პოლიტიკოსის ნომერი ჩაიწერა.

“კიდევ ერთხელ ვცდი ამის დედაც მოვტყან.” და გადაწყვიტა ხვალ საღამოს 6-დან 7-მდე დაერეკა მასთან, რადგან დილას ალბათ “პახმელიაზე” იქნებოდა, ხოლო გვიან საღამოს – დასალევად.

***
“მოგიხადათ ბოდიში?”
“ვინ ხართ?”
“კეთილი ნების ელჩი.” – რაა? შიგ ხო არ მაქვს? გაიფიქრა ობვანმა.
“იმან დაგარეკინათ?”
“არა! გავიგე რომ პრობლემა გაქვთ და მის მოგვარებაში მინდა დაგეხმაროთ.”
“როგორ?”
“სამუდამოდ მოგიგვარებთ ამ პრობლემას. ხვდებით ალბათ.”
“დიახ.”
თუ დაინტერესდებით დღეს გელოდებით, იმ სკვერში, რომელშიც გუშინ იგინებოდით.”
“ვერ გენდობით. მე რა ვიცი ვინ ხართ?”
“აბა ტელეფონზე გეკონტაქტოთ?”
“ხო.”
“იქნება ისმინება?”
“არ ისმინება. ჩემი ექო არ მესმის და რა ვიცი.”
“ჰო, არ ვიცი, თქვენი პრობლემაა. მაგრამ თანხის გადაცემაზე როცა მიდგება საქმე მაინც მოგიწევთ ჩემთან შეხვედრა.”
“სკაიპით რომ გვეკონტაქტა?”
“შეიძლება. მითხარით თქვენი ID”
და აქ ცნობილი პოლიტიკოსის skype ID გაისმა ტელეფონში.
“Obi1_PWNZ wants to add you on skype.”

“კამერას ჩართავ?”
“კი, მაგრამ სახეს ვერ დაგანახებ.”
“მაშინ ვერც მე დაგანახებ.”
“ჰო, მარა მე ხო უკვე ვიცი ვინც ხართ.”
“მერე რა, მაინც დისკომფორტია. თანაც არათანაბარი პირობებია.”
“რა რამბლერ.რუ-ზე მოღვაწე ფარული გეისავით მეპალარაკება ეს ყლე.” – გაიფიქრა ობივანმა. “კარგი დავიკიდოთ. მოკლედ, 25 ათასი მინდა და თქვენი პრობლემა სამუდამოდ გაქრება, თან ისე, რომ ვერავინ ეჭვს ვერ მოიტანს თქვენზე.”
“ძვირია!”
“იაფად სხვა იპოვეთ. აბა კარგად.”
“მოიცა! კარგი. 20-ს მოგცემ და მოვრჩეთ ბაზარს.”
“კარგი, სამ დღეში მოგწერთ და გეტყვით დეტალებს, რას და როგორ ვაპირებ. მანამდე გამოვიკვლევ ყველაფერს.”
“კარგი აბა.”
“დროებით.”

მომდევნო სამი დღის განმავლობაში ობივანი ცნობილი პოლიტიკოსის მტერს კუდში დასდევდა, სახლიდან – სამსახურამდე, სამსახურიდან – რესტორნამდე ან საყვარლის სახლამდე და ა.შ. მან კარგად იცოდა, რომ 3 დღე არ იყო საკმარისი ადამიანის ყოველდღიური ჩვევების და მარშრუტების შესასწავლად, მაგრამ იმდენად მალე უნდოდა თავისი პირველი საქმის ბოლომდე მიყვანა, რომ გადაწყვიტა მის ხელთ არსებული ინფორმაციას დასჯერებოდა.

Obi1_PWNZ is now online
“მოკლედ, ყველაფერი მზადაა, მხოლოდ თანხა დარჩა გადასახდელი. ნახევარი ახლა მინდა და ნახევარი მერე.”
“აღარ მინდა.”
“რა?”
“მოგვარდა უკვე პრობლემა და ამიტომ შენი დახმარება აღარ მესაჭიროება.”
“რანაირად მოგვარდა, დღეს ვნახე, ცოცხალი იყო.”
“ვიცი. ორი საათის წინ ვიყავით საპატრიარქოში, მის უწმინდესობასთან და შეგვარიგა. მოკლედ, როგორ შეიძლება ახლა მაგის მოკლვა. შენ ვიღაცა ეშმაკის მოგზავნილი ხარ, ჯერ მკვლელი, რომელმაც შემაცდინე და მერე ეს ობივანი, რა სახელია საერთოდ? მასონური კულტურის გავლენაა ხო?”
“are you fucking kidding me, right now?”
“არ ვიცი მე ეგ ენა.”
“აბა ის 1000 ამერიკელი ტყუილად ჩამოათრიეთ?”
“მე არ ჩამომითრევია.”
“ჰო კაი.”
This user doesn’t want to share his personal info with you.

ობივანი ოთახში ბოლთას სცემდა და თავბედს იწყევლიდა, ასეთ კრეტინულ ქვეყანაში დაბადების გამო, რომელსაც იმდენი ძალუძს, რომ ადამიანს პროფესიონალი მკვლელის კარიერაც კი დაუნგრიოს.
ანაზდად კარებზე კაკუნის გაისმა.
“ობივან, დედა, პოლიციაა, შენ გკითხულობენ.”
“fuck!” გაიფიქრა ობივანმა.
“fuck yeah!” გაიფიქრა დეტექტივმა.

“თქვენ იცით რაში გედებათ ბრალი?”
“არა.”
“შეკვეთილ მკვლელობებში.”
“რომელში?”
“აი, მუხიანელი რეპერის და ცნობილი პოლიტიკოსის მტრის.”
“ჰო, მაგრამ მე ხო არც ერთი მომიკლავს?”
“მცდელობა ხომ იყო, ანუ საქმის აღების?”
“ჰო, მაგრამ დანაშაული სახეზე არ არის, ბატონო პოლიციელო.”
“როგორ არ არის.”
“იქნებ, მე არც ვაპირებდი იმათ მოკვლას და უბრალოდ ფულის დახევა მინდოდა გოიმებზე?”
“მაშინ თაღლითობისათვის გაგასმართლებთ. მაგრამ შენ თვითონ აირჩიე რა გინდა, აფერისტობაზე დაჯდე თუ კილერობაზე, რომელი უფრო მოგიტანს სახელს?”
“Are you fucking kidding me, right now?”
“nope.” დახვეწილი ინგლისურით მიუგო დეტექტივმა და ობივანის უჯრიდან ამოღებული მაყუჩიანი პისტოლეტი შეათამაშა ჰაერში.

გადმოპოსტილია ვანაბი ჩაკ პალანიკის ბლოგიდან
November 24, 2011

გავიდა სადღაც კვირაზე მეტი, დავიარები დაგრუზული.. ვფიქრობ რა ვიღონო და ვხვდები რო ვერაფერსაც ვერ ვიზამ – ეს კი უარესად მგრუზავს.

ჩემმა ძმამ მათხოვა მანქანა ცოტა ხნით და იმითი დავგორავ. ერთხელაც, პატარა პრობლემა აქვს ამ მანქანას და ავდივარ არაბოსთან (ეს ის ადგილია სადაც ე.წ. ფუჟონები (გადამყვანები ჩამიყენა გიორგიმ).
- გამარჯობათ – ვამბობ
- გაუმარჯოს, როგორ ხარ?
- ცუდათ.
- რატო რა მოხდა? – შემომხედეს

.. მოკლედ ვყვები ჩემი ისტორიის ბოლო ნაწილს.
- რას ამბობ ტო? ვარიანტი არაა – მეუბნება გიორგი.
- ვარიანტი კიარა, ფაქტია გიო – წყნარად ვპასუხობ.
- არ მჯერა! ეგ კიარა, როგორი მატორი გავაკეთეთ ეგრე იცი? M60 იყო, V8 4.0, როგორი გადახურებული იყო იცი? დაჩიკები იყო ჩამოღვენთილი ზედ თუ რამე იყო პლასტმასის, იმაში ჩავსვი ეგ ფუჟონები და დაამ$%^ლა კიდეც გალოვკა ზედ, და შენი მატორი კიდე მაგარ წიწკვ ვიდზე იყო, ვარიანტი არ იყო იმსიგრძე ფუჟონები მოწყვეტილიყო.

- რა ვუყო გიო, ასე მითხრეს.. ეგ კიარა მეც იქ ვიყავი, საკაიფოდ მოჭერილი იყო და კიდე რო უჭერდა უცებ ადვილად წამოვიდა.
- კაცო ეგ შეიძლება სხვა რამე იყო, ან ბოლტი გაიწელა, ან ბოლტის რეზბა მოჯდა ფუჟონის რეზბაში, ან ფუჟონი მოჯდა ბლოკში. – მეუბნება აღელვებული.

… მე ვდუმვარ..

გონების რაღაცა ნაწილში იმედმა გაიელვა.. რაიცი და მართლაც რაღაცა პადობნი ყ#$ბა მოხდა და გადარჩენილია ბლოკი ნორმაშია..
მარა უცებ ბაბაახ! გონების მეორე ნაწილმა გააქრო ეს იმედი.

..აღარ მინდა ეს იმედები და ემოციები. დავიღალე ძალიან ამაზე ნერვიულობით ხან კი.. ხან არა.. ხან გაკეთდება ხან რაღაცა ჯანდაბა ჭირს..
ვუყურებ გიორგის ცივი უემოციო თვალებით და არ ვიცი რა ვუპასუხო.

- წამო ჩავიდეთ ერთი მანახე რა… – მეუბნება ჩემი შემხედვარე შეწუხებული.
- წამო რა.. – ვპასუხობ ასევე უემოციოთ მარა ვგრძნობ რო იმედის პატარა ნაპერწკალმა ისევ გაიელვა.. თან ბევრად უფრო ძლიერმა ვიდრე წეღან.
ჩავჯექით მანქანაში, ჩავედით ოპელის ცენტრში. გზაში არაფერს ვამბობ, გიორგიც დუმს.

მივედით, გავაღე მანქანა, ავწიე კაპოტი. მივიდა გიორგი და დახედა..
უცებ ემოციურად – რა გინდა მაგის დედა ვატირე, რას ერჩი ტო? საკაიფოდაა, სადაა მოწყვეტილი მანახე აბა?

- რავი გიო.. – ავღელდი მეც ცოტა, – მოიცა დავუძახებ და გეტყვიან.
გავარკვიეთ რომელიც წამოვიდა..
- აუ დამიჯერე რა – ამბობს გიო – არ მახსოვს როგორ ჩავსვი და დავტოვე? ჩემი ხელით გავაკეთე და ვიცი რომელი როგორ დონეზე დარჩა ზედაპირიდან
და აგრძელებს.
- ეს არ არის მოწყვეტილი – ამბობს ხაზგასმით.
პასუხად ჩემი დუმილია, ვგრძნობ რომ იმედმა ამიტანა ჩემი სურვილის საწინააღმდეგოდ.
- მოიტა აბა ერთი ბოლტი, ჩავსვავ და ხელით დავეჯაჯგურები და გამოჩნდება.
უცებ გავაჩინე ბოლტი და მისი კლუჩი, ჩასვა გიორგიმ ბოლომდე და ეჯაჯგურება, თან იძახის:
- აჰა, რა გინდა ბოლომდე ჩავსვი და არ მოძრაობს.. ვარიანტი არაა ეს ფუჟონები რო მოწყდეს.

გაურკვეველმა ემოციამ ამიტანა, ვგრძნობ რომ ხელები ამიკანკალდა… კაი გაზაობისას რო გამოიყოფა ის დოზა ადრენალინია, კოჭებში ეტყობა
- ვახ.. გიო, რა ვქნათ?
- რა უნდა ქნა, მოიტა გალოვკა და დაგიმაგრებ..

გიჟივით შევრბივარ შენობაში დათოსთან:
- დავით, არ არი მოწყვეტილი ის ჩემისა, გიორგი ბლოკს დამიმაგრებს, შემოვაგოროთ რა, და მოამზადე გალოვკა და რაც საჭიროა – მივაძახე და გამოვრბივარ უკან, ნეტა რა მარბენინებს..
მოკლედ, შევაგორეთ მანქანა, დავითრიეთ გალოვკა, ჩამოვაცვით, დაითრია გიორგიმ ნიუტონმეტრი და ჰაიდა.. როგორც თვითონ თქვა დაამუ%^&ლა ზედ
- დავით, როდის ააწყობ დანარჩენს? – ვეკითხები დათოს უაზროდ კარგ ხასიათზე მყოფი.
- დღესვე დავიწყებ, ხვალე მოვრჩები.
- ხარაშო – ვეუბნები და გიორგი მიმყავს უკან.
გზაში დიალოგი:
- ვა გიო.. არ მჯერა ტო.. ესეიგი არ იყო მოწყვეტილი ეგ დედა$%^%&ი.
- არა ტო, ხო გითხარი არ ტყდება ეგ ფუჟოენბი, მაგხელა ყლინჯობა ზის და რა მოწყვეტავს.
- ვაახ, აზზე ხარ ტო? ესეიგი არ იყო მოწყვეტილი მე მაგის დედას #$%#$%
- ხო.. არ იყო..
- მაგის დედა ვატირე აზზე ხარ? ცოცხალი იყო ბლოკი!!
გიორგი უკვე აღარ მპასუხობს, ხვდება რომ არც ვუსმენ.

მოკლედ, მეორე დღეს რათქმაუნდა ფეხზე დავიკიდე სამსახური, დილიდანვე დავერჭვე, მობილური გამოვრთე და დიდი ამბით ვადევნებდი თვალს როგორ აიწყო ჩემი მატორი.

იმავე საღამოს უკვე ქალქაში კატაობით ვერ ვძღებოდი..
შესაბამისად სახლშიც ღამის 4 საათზე მივედი.

ასე იყო ჩემი ტანჯულა მანქანის ბედკრული ისტორია ჰოლივუდისებრი ჰეპი ენდით.

გაიხაროს ყველა იმან ვისაც ჩემი ამბავი გაუხარდება.

პ.ს. დიდი მადლობა ყველას რჩევებისა თუ გამოთქმული აზრებისათვის.

by ME from forum.ge

1 დღეს ბაზრობიდან ქალაქში გავატასავე და დაღამებულზე გავუდექი სახლისკენ გზას ნახალოვკის გავლით. გზაზე, ჩემთვის მოულოდნელად, გავტეხე ალუმინის 1 დისკი.

მე-2 დღეს, ტოესტ ღამეს, რამოდენიმე ძმაკაცთან ერთად წავედით რესტორანში დასასველებლად დიღმის გზაზე, ჩემთვის მოულოდნელად, გამეჩითა გაჭრილი კანაო, სადაც ჩავარტყი და საშინლად დავღრიცე ტრავერსი. ხოლო კარტერი გადარჩა ღვთის მადლით, ტრავერს მიჰყვა ორივე წინა ამორტიზატორი და 2 დისკი, მათ შორის ზაპასკა.

მესამე დღე: პროფილაქტიკაში ვცვლი ტრავერსს, ვაკეთებ პერედოკს და ამორტიზატორებს 3-4 დღე ქალაქში არ ვიყავი. 1 კვირის თავზე, კონიაკის გზაზე ვამტვრევ ახლად გასწორებულ-დაკერებულ დისკებს, მაგრამ იმ საღამოსვე ადუღებს არგონშიკი.

დაახლოებით 10 დღეში ფუნიკულიორის გზაზე ჩემნაირი შუმახერი ძმაკაცი მიტორმუზებს მანქანას 10 მეტრში რათა გაიყოლოს 2 მომხიბლავი გოგონა, მეც თვალი გავაყოლე და შედეგი: დამტვრეული წინა შიტოკი, 2 წინა ფარი სტოპებიანად, გაღუნული კაპოტი და იმ ღამეს ჩემი მანქანა ათევს პროფილაქტიკაში.

მომდევნო დღე ჩემთვისაც შავთეთრია და დაშპაკლული მანქანისთვისაც. ამას მოჰყვა თვითკრიტიკა და სიჩქარის ფსიქოლოგიური შეზღუდვა 120-დან 60-მდე.

მერე ისეთი არაფერი მახსენდება… 4 თვის თავზე მანქანის წყლის ბაკში გაიჭედა რაღაც, აადუღა,ააორთქლა. მე კიდე ავდექი და და 4 ლიტრამდე ცივი წყალი ჩავამატე ეგრევე, იმედი მაქვს ხელოსნები ხვალისათვის ახალ გალოვკას დააშლიფოვკებენ და მოარგებენ ბლოკს და 1-2 საათისათვის მოვახერხებ მანქანის გამოყვანას სახელოსნოდან.

პ.ს. კომენტარები შეგიძლიათ არ გააკეთოთ, უბრალოდ გზაზე მომერიდეთ ხოლმე, სანამ მანქანის აზრზე მოვალ.

by SuperVisor
http://forum.ge/?showtopic=33578312&st=150

ნუ, იასნია, კლასიკური რუსული ტანკები, ცხელი, სალიარკის სუნით, ეს მართლაც კლასიკაა. ელექტროდების მოქმედებასავით იქნებოდა მკვდარ თბილისზე. აგვისტოში, მაგალითად, ბომბები რომ ცვიოდა თბილისში, საკმაოდ დიდი ენერგია გამონთავისუფლდა ხალხში, მაგრამ ამ კლოუნმა ეგრევე ტელეპიარში და მიტინგებში გაუშვა ეს ენერგია და ბოლოს ფშიკი გაუკეთა ჰალსტუხის ღეჭვით და მიწაზე კოტრიალით. ეს ნაღდად შეგნებულად იყო გაკეთებული რა, ჩემი აზრით, ჭკვიანი ხალხის რჩევით, ენერგიის გაშვება ფშიკში. 

ანდა წარმოიდგინეთ, მიშას და თურქების ფურთხით აწებებულ აეროპორტში გრუ-ს სპეცნაზის და საჰაერო-სადესანტო ბრიგადის ნაწილები. არ იქნებოდა მაგარი? ელემენტარულად, ხალხი (თბილისელები) ნამდვილ, ცოცხალ ჯარს ნახავდა, ამ ჩვენს ოპერეტულ ჯარს კი არა. Colonel Sicinchilashvili რომ აწერიათ პინდოსურ ფორმებზე. ოფიცერთა ნაწილი – მანიკურიან-ბრიოლინიანი ცერეუშნიკები, რიგითები – ფულზე მისული სოფლის ტეტიები. 

მერე ეს გერეუს და სადესანტო ჯარების ოფიცრები დაიწყებდნენ ნამდვილი ქართული ჯარის გაკეთებას, ისეთივესი, როგორიც არის ერთადერთი რეალური არმია კავკასიაში – სომხეთის არმია. სომხეთის ჯარი არის საბჭოთა საკადრო ოფიცრების გაკეთებული რეალური ჯარი და არა ოპერეტულ-საპოლიციო ჯარი, როგორც გრუზინული ან გლეხების ბრბო, როგორც აზერული. ამას რომ გაიგებდნენ აფხაზები და ოსები, კედელზე ავიდოდნენ ბრაზისგან, ჭკუიდან შეცდებოდნენ, ეგრევე მოსკოვში გაიქცეოდნენ – რას შვებით, გვწირავთ, გაგვყიდეთ?
კაროჩე რა. არ არიან რუსები ამის გამკეთებლები, ეს პეტერბურგელი სირები – მედვედი, პუ, კუდრინი და მსგავსი ლიბერალი ყლეები. 

by ძენ

ფორუმ.ჯი-დან